Interessante Overwegingen 2021 in de Dominicus Amsterdam

Maandag 8 februari 2020

Op zondag 7 februari waren wij getuige van een dienst met Henk Hillenaar. Ik heb al eerder aandacht aan deze bescheiden maar zo wijze spreker besteed. Hij heeft stilgestaan bij het grondwoord ‘VERTROUWEN’. In de flyer van deze serie in de Dominicus staat het volgende daarover geschreven:

“Grondwoorden kunnen gemeenplaatsen worden, daarom moeten we ze telkens weer opgraven, als erts opdelven, wassen en verwerken. Uitgangspunt van het bijbelse denken is niet de wereld zoals hij is, maar zoals hij zou kunnen zijn. Of de wereld die wij bewonen een dystopische werkelijkheid wordt, of zich richting een utopische beweegt, is mede afhankelijk van de doelen die wij voor de samenleving als geheel en ons persoonlijk stellen. En of die doelen verbonden zijn met bijbelse grondwoorden”.

Er komen vijf grondwoorden aan bod: Roeping, Terugkeer, Saamhorigheid, Vertrouwen, Visioen.


‘Dabar’[i]


Als je over vertrouwen gaat nadenken, merk je al gauw dat achter of in dit woord de drie deugden schuilgaan die in de traditie ‘goddelijke deugden’ werden genoemd : geloof, hoop en liefde. Vertrouwen zouden we daarom het grondwoord der grondwoorden kunnen noemen. Reden te meer om deze deugd niet te persoonlijk op te vatten, maar vooral als opdracht aan de gemeenschap te zien.


Hierbij een link naar de overweging in PDF:

https://dominicusamsterdam.nl/wp-content/uploads/Overweging20210207s.pdf


Ook kunt u de dienst in zijn geheel terugluisteren via onderstaande link:

https://dominicusamsterdam.nl/luister/


Gaultheria shallon


Tijdens deze dienst is een deel uit het prachtige gedicht “The Hill we Climb” van Amanda Gorman voorgedragen. Amanda Gorman heeft dit gedicht zelf gedeclameerd tijdens de inauguratie van de nieuwe President Joe Biden op woensdag 20 januari 2021 bij Capitol Hill:

Wij richten onze blik niet op wat ons scheidt, maar op wat vóór ons ligt,

Wij leggen onze wapens neer, zodat we elkaar kunnen omarmen.

De zegen wordt niet gebracht door het zwaard maar door alle bruggen die wij bouwen.

Dan worden we gebracht naar de beloofde beemden, naar de hoge heuvel die ons wacht.

...

Ook toen we verdriet hadden, bleven we groeien,

Ook toen we pijn hadden, bleven we hopen,

Ook toen we moe waren, bleven we volharden.

Al kun je democratie tijdelijk ondergraven,

Nooit kun je haar voorgoed verslaan.

Op dat geloof vertrouwen wij.

….

Want het licht blijft altijd schijnen,

Als je maar de moed hebt het te zien,

Als je maar de moed hebt het te zijn.

Mammoth Hotspring Terraces[ii]


Een ware positieve benadering van het grondwoord “Vertrouwen”. Vertrouwen in de ander kun je alleen ontwikkelen als je vertrouwen wordt geschonken. Als je mag zijn wie je bent. Als jouw kwaliteit ook wordt gezien en zonder voorwaarden geaccepteerd door de ander of door de gemeenschap waartoe je behoort. Het tegenovergestelde geschiedt als je van kinds af aan te horen krijgt dat de mens in wezen slecht en zondig is. Dat jij je zelf moet veranderen. Het gevaar bestaat dat een zelfhaat wordt ontwikkeld. Dat je anderen niet vertrouwt maar wantrouwt. Dat je zelfs jezelf wantrouwt.

Henk Hillenaar heeft in zijn overweging duidelijke uitspraken gedaan die we ons allen zeer ter harte kunnen nemen.

Hoe moeilijk dat kan zijn getuigt de bijdrage van Stine Jensen[iii] in het Filosofie Magazine nr 12 uit 2020 en tegelijkertijd ook zeer leerzaam. Je bevordert gemeenschapszin en draagt bij aan de ontwikkeling van het begrip vertrouwen:



Mammoth Hotspring Terraces


Filosofie Magazine nr. 12/2020

Kwetsbaren

Stine Jensen, filosoof, programmamaker

Een flink aantal jaren terug ging ik met een groepswandelreis mee naar IJsland. Ik had er obsessief naar uitgezien, mijn droom kwam uit! Zoals wel vaker bij wandelvakanties splitste de groep zich al snel op in drie groepen: de fanatieke koplopers, vaak lange, lenige mensen voor wie de sportieve uitdaging vooropstaat; de middenmoters – daar behoorde ik toe – met gemiddelde lichamen en gemiddelde snelheden; en de achterblijvers. Die laatste groep bestond uit wat oudere vrouwen, en ze hielden de boel op, want twee hadden hoogtevrees, de derde een blessure aan haar been en de vierde leek niet vooruit te branden. Je móést in dit onherbergzame landschap op elkaar wachten, en dat wij al een halfuur zaten te pauzeren en het koud kregen deed er niet toe: ook de traagsten hebben recht op een pauze.

Ik ergerde me kapot. Dit schoot niet op zo, met dat gemekker over hoogtevrees, en dat allemaal tijdens míjn droomreis, waarvan ik geen seconde onbenut wilde laten. Ik probeerde de irritatie uit mijn lijf te benen.

De tweede lockdown is een test van beschaving

Op dag drie werd ik wakker met pijn in mijn knie. Ik kon nauwelijks een stap zetten. Een vrouw uit de trage groep bood me meteen haar wandelstok aan. Ik geneerde me, zei dat ik er zelf een zou kopen. De aardige IJslandse buschauffeur die ons een stuk reed naar een volgend verblijf, regelde met een bevriende andere chauffeur dat die twee stokken mee zou nemen van weer een bevriende collega met een sportzaak uit een klein IJsland dorp. In een besneeuwd landschap in the middle of nowhere stopten twee bussen, de ramen gingen open, de stokken werden aangereikt. Ze waren voor mij. De hele groep sloeg het tafereel gade, terwijl het schaamrood me naar de kaken steeg.

De dagen erna liep ik achteraan. De trage groep was ontstellend lief voor me. Ze wachtten op me, hadden het goed met elkaar en ik mocht erbij horen. De een vertelde dat ze kanker had overleefd; IJsland was haar cadeau. De ander had haar man net verloren; IJsland was helende grond. Schaamte, geluk, liefde, dankbaarheid – ik voelde veel tegelijkertijd.

Ik nam me voor deze levensles nooit meer te vergeten. Na de aankondiging van de tweede lockdown dacht ik eraan terug. Jort Kelder zei op televisie: ‘We zijn een kleine, zeer kwetsbare groep nu aan het beschermen, ten koste van al het andere.’ Zeker, dacht ik, en dat is precies de kern van beschaving en de test ervan: hoe je met de allerkwetsbaarsten omgaat. Soms betekent het: wachten op een ander, soms betekent het: je bekommeren om het verhaal van de ander. De kwetsbaren kunnen jong zijn, of oud. Het kan je vader of je moeder zijn. Of, op een dag, jijzelf.


[i] In het Hebreeuws hebben woorden vaak meerdere betekenissen, bijvoorbeeld "dabar" heeft niet alleen de betekenis van "woord" maar ook van "daad", in het Hebreeuws luister je als je ook doet waarnaar je hebt geluisterd. [ii] https://www.yellowstonepark.com/things-to-do/mammoth-hots-springs-inside-cave [iii] Zie ook haar prachtige serie over “Ik volg”: https://www.human.nl/dus-ik-ben.html

253 keer bekeken3 reacties

©2020 door Gerrit Sepers

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now